campagne de Russie), a w rosyjskiej jako wojna ojczyźniana 1812 roku ().
Podłoże konfliktu thumb|upright=1.3|Europa w przededniu wojny 1812 roku thumb|upright|Cesarz Napoleon Bonaparte w 1812 roku thumb|upright|Książę Józef Poniatowski, naczelny wódz wojsk polskich w 1812 roku thumb|upright|Michaił Barclay de Tolly, minister wojny i dowódca I Armii Imperium Rosyjskiego w 1812 roku W 1812 roku Francja niepodzielnie panowała w zachodniej i środkowej Europie, ale wojna z Wielką Brytanią – szczególnie na Półwyspie Iberyjskim – trwała nadal. Najistotniejszym jej elementem była blokada wysp brytyjskich. Miała ona negatywne reperkusje dla wielu innych państw, również Rosji, rujnując jej handel zagraniczny. Cesarz Imperium Rosyjskiego Aleksander nie był też zadowolony z dominacji Cesarza Francuzów Napoleona I w Europie. Gdy latem 1810 roku Jean Baptiste Bernadotte, jeden z marszałków napoleońskich, zasiadł na tronie Szwecji, znajdującej się w strefie wpływów Rosji, Aleksander I kazał otworzyć porty rosyjskie dla statków neutralnych, w tym przewożących towary brytyjskie. W grudniu 1810 roku Rosja wystąpiła z systemu blokady kontynentalnej i nawiązała kontakty z opozycją antyfrancuską w państwach niemieckich. Sztab rosyjski opracował plan wojny ofensywnej.