Mimo dwóch zwycięskich partii z Wiktorem Korcznojem i Jonathanem Speelmanem, nie był to występ udany – z wynikiem 4½ pkt z 13 partii zajął ostatnie, XIV miejsce. Po tym turnieju przestał startować w rozgrywkach szachowych i zajął się biznesem. Jest autorem lub współautorem kilkunastu opracowań teoretycznych, głównie poświęconych otwarciom szachowym, w tym wydanej w 1997 roku monografii obrony francuskiej Encyclopaedia of Chess Games, French Defense.
Wielokrotnie reprezentował Polskę w turniejach drużynowych, m.in.: , zdobywając dwa medale za wyniki indywidualne: złoty (1978 – na II szachownicy) i srebrny (1980 – na III szachownicy)OlimpBase, jak również OlimpBase.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1979 r., z wynikiem 2495 punktów zajmował wówczas dzielone 102. miejsce na światowej liście FIDE (oraz pierwsze wśród polskich szachistów).
Przypisy
Bibliografia W.Litmanowicz, J. Giżycki, "Szachy od A do Z", tom I, Warszawa 1986, str. 486 ChessBase Megabase 2008 W.Litmanowicz, "Polscy szachiści", Warszawa 1982, str. 165
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy arcymistrzowie szachowi Kategoria:Szachiści XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1955 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Szachiści CE Strasbourg