Jonas Žemaitis-Vytautas (ur. 15 marca 1909 w Połądze, zm. 26 listopada 1954 w Moskwie na Butyrkach) – litewski generał brygady, żołnierz antyradzieckiego ruchu oporu po II wojnie światowej. W latach 1949–1954 wykonujący obowiązki Prezydenta Litwy.
Życiorys Pochodził z rodziny służącej hrabiom Tyszkiewiczom z Połągi. W 1929 roku ukończył Szkołę Wojskową w Kownie, by kształcić się dalej w Szkole Artylerii w Fontainebleau we Francji.
Zaciągnął się do podziemia w 1943 roku, a rok później, gdy gen. Povilas Plechavičius rozpoczął formowanie Oddziałów Terytorialnych (Vietine Rinktine) został dowódcą 310 Batalionu. Kiedy rozpoczęła się sowiecka okupacja przystąpił do litewskich oddziałów partyzanckich, gdzie dowodził sztabem „Žebenkštis” (Łasica) w rejonie Rosieni. Od 1946 roku w Oddziale Ochotniczym (Savanorio rinktinės) w okręgu „Kiejstut” dowodził pomorskim obwodem. W 1948 roku był założycielem Jednolitego Ruchu Walki za Wolność i został najwyższym dowódcą partyzantów. 16 lutego 1949 roku LLKS (Lietuvos Laisves Kovotojo Sąjudis) nadała Jonasowi Žemaitisowi – „Witoldowi”, jednogłośnie stopień dowódcy i wybrała na przewodniczącego prezydium tej Rady. Deklaracja Rady przewidywała, że po odzyskaniu przez Litwę niepodległości, do czasu zebrania Sejmu, przewodniczący prezydium pełnić będzie obowiązki Prezydenta Republiki Litewskiej.