Charles Whitworth (ur. 19 maja 1752, zm. 13 maja 1825) – brytyjski dyplomata. W latach 1785–1787 brytyjski poseł w Warszawie.
Jego dziadkiem był Charles Whitworth, 1. baron Whitworth (1675-1725) również dyplomata.
Charles - junior był najstarszym z 3 braci. Urodził się w Leybourne Grange, w hrabstwie Kent. W 1772 zaciągnął się do gwardii pieszej (footguards). W maju 1781 został kapitanem, a 8 kwietnia 1783 pułkownikiem i dowódcą 104. Regimentu piechoty.
Ambasador brytyjski w Paryżu John Frederick Sackville, 3. książę Dorset przedstawił go w 1784 roku królowej Francji. Maria Antonina od razu go polubiła, ponieważ był bardzo przystojny.
Wstawiennictwo księcia i Marii Antoniny doprowadziło do tego, że w 1785 uczyniono go ambasadorem brytyjskim w Warszawie. Był świadkiem panoszenia się Rosjan w na wpół zniewolonym już kraju.
Posłem brytyjskim w Polsce był do 1787, po czym został (1788) ambasadorem w Petersburgu, na którym to stanowisku pozostał do roku 1791. Udało mu się załagodzić problemy w relacjach brytyjsko-rosyjskich, czym wyrobił sobie opinię człowieka od trudnych zadań. Pomagał mu ambasador szwedzki Curt Bogislaus Ludvig Christoffer von Stedingk.