William Douglas Hamilton (ur. 13 grudnia 1730 w Szkocji, zm. 6 kwietnia 1803 w Londynie) – brytyjski dyplomata i archeolog, znawca sztuki starożytnej. Zajmował się badaniem Wezuwiusza i Etny, w latach 1772–1783 opublikował kilka traktatów na temat trzęsień ziemi i wulkanów. Członek Royal Society (1766), laureat Medalu Copleya (1770) Award winners: Copley Medal , Royal Society [dostęp 2021-09-24]..
Życiorys
thumb|left|Portret Williama Hamiltona i jego pierwszej żony Catherine Barlow (1738–1782) w ich apartamencie w Neapolu (autor David Allan, 1770) Jego ojcem był lord Archibald Hamilton, gubernator Jamajki.
W 1747 Hamilton wstąpił do armii, lecz opuścił ją w 1758, po ślubie z Catherine Barlow (zm. 1782), córką posła brytyjskiego parlamentu Hugh Barlowa. Małżeństwo było jednak bezdzietne.
W latach 1764–1800 był brytyjskim ambasadorem w Królestwie Neapolu. Hamilton był prekursorem badań archeologicznych w starożytnym mieście Pompeje. Dużą część swych ogromnych zbiorów sprzedał Muzeum Brytyjskiemu w 1772. Mniejsza została przywieziona do Anglii na pokładzie HMS „Colossus” w 1798.