Po wybuchu rewolucji niemieckiej w listopadzie 1918 został wyznaczony do obrony mostu na Renie w Kolonii przeciwko rewolucjonistom, aby zapewnić bezpieczny odwrót armii w Belgii i Francji. Od stycznia 1919 Manteuffel był adiutantem przy Freikorpsie w Berlinie. W maju 1919 ostatecznie dołączył do pułku kawalerii nowej Reichswehry. 1 października 1932 roku został przypisany do 17. Bawarskiego Pułku Konnego w Bambergu, gdzie służył jako dowódca szwadronu. Dwa lata później został przypisany do Konnego Pułku Erfurt.
23 czerwca 1921 poślubił Armgard von Kleist (bratanicę późniejszego feldmarszałka Ewalda von Kleista), z którą miał dwójkę dzieci.
II wojna światowa thumb|left|Generał Hasso von Manteuffel (na pierwszym planie) ogląda pozycje swoich wojsk na froncie w Rumunii. Obok niego rumuński żołnierz-łącznik Nie brał udziału w agresji na Polskę (1939) ani początkowej fazie kampanii francuskiej (1940), pełniąc służbę w szkole wojsk pancernych w Krampnitz. Dopiero 13 czerwca 1940 roku objął dowodzenie 3. batalionem motocyklowym 3 Dywizji Pancernej walczącej we Francji, w stopniu podpułkownika. Przed wybuchem wojny ze Związkiem Radzieckim 1941 roku (Operacja Barbarossa), był dowódcą batalionu w 7 Dywizji Pancernej (zwanej „Dywizją Duchów”). W sierpniu został dowódcą pułku.