Leon Widermański (ur. 8 marca 1902 w Poznaniu, zm. 9 sierpnia 1965 w Poznaniu) – szachista polski, mistrz Wielkopolski i Poznania.
Przez całe życie związany z Poznaniem, pobierał tam nauki szkolne (dobrze poznając w tych latach język niemiecki), a po skończeniu kursu rachmistrzowskiego pracował jako księgowy. Od lat 20. XX wieku uczestniczył w życiu szachowym Poznania.
W 1927 debiutował jako gracz turniejowy; znalazł się wówczas w reprezentacji na mecz między Poznaniem i Gnieznem, rozgrywany w kawiarni „Ziemiańskiej”, ale w swoim pojedynku nie sprostał zawodnikowi Radwańskiemu. W 1928 w symultanie mistrza świata Aleksandra Alechina zdołał wywalczyć remis. Rok później po raz pierwszy wziął udział w mistrzostwach Poznania i z dorobkiem 10,5 punktów podzielił V-VI miejsce; w jednej z partii pokonał wielokrotnego mistrza miasta, Antoniego Wojciechowskiego. Niebawem swoją przynależność do poznańskiej czołówki szachowej Widermański potwierdził tytułem mistrza Poznania (1931), a tuż przed wybuchem II wojny światowej - mistrza Wielkopolski (1939). Wielokrotnie plasował się w czołówce mistrzostw Poznańskiego Klubu Szachistów, w tym sięgając po mistrzostwo w 1934, 1935 i już po wojnie w 1946 i 1949.