W ostatnich latach przed wybuchem II wojny światowej Widermański był aktywnym działaczem Poznańskiego Klubu Szachistów (w 1939 wybrany na skarbnika), a w Okręgowym Związku Szachowym pełnił od 1936 funkcję kapitana sportowego. Szachową aktywność kontynuował także po wojnie. W 1946 został wicemistrzem Poznania i uzyskał prawo startu w półfinale mistrzostw Polski; w turnieju rozegranym w Lądku-Zdroju w 1947 V miejsce zapewniło mu z kolei ponowny awans do turnieju finałowego krajowego czempionatu w Krakowie (1948). Podobnie jak przed wojną nie był to występ udany, Widermański zdobył jedynie 4½ pkt i zajął ostatnie miejsce (XXI), chociaż niespodziewanie pokonał broniącego tytułu Bogdana Śliwę.
W 1949 po raz ostatni zdobył tytuł mistrza Poznańskiego Klubu Szachistów, wspólnie z Romanem Tylkowskim i Andrzejem Kwileckim (późniejszym profesorem socjologii Uniwersytetu Poznańskiego). Od początku lat 50. stopniowo wycofywał się z aktywnego życia turniejowego, ograniczając się raczej do rywalizacji w drużynowych mistrzostwach Polski w reprezentacji Poznania (w imprezach tych występował już w latach międzywojennych). Zajął się też działalnością popularyzatorską, m.in.