Lata 1865–1914 to również czas pierwszej wielkiej migracji wewnętrznej w Stanach Zjednoczonych, nazywanej „zdobywaniem Dzikiego Zachodu”. W kierunku zachodnim migrowali Brytyjczycy, Niemcy, Skandynawowie, Holendrzy, zaś na wschodnim wybrzeżu osiedlali się nowi imigranci – głównie Irlandczycy oraz Włosi.
Imigranci polscy skupiali się w tym czasie w dwóch miejscach: stanie Illinois (zwłaszcza Chicago) oraz stanie Nowy Jork (głównie w miastach Nowy Jork, Buffalo i Rochester). Mniej liczne skupiska polonijne powstały w stanach Wisconsin i MinnesotaAndrzej Brożek, Polonia amerykańska 1854–1939, Warszawa 1977..
Imigracja powojenna i współczesna Imigracja do USA na nowo odżyła po II wojnie światowej. Do Ameryki przed prześladowaniami uciekały tysiące ludzi z Europy Wschodniej. Do nowej fali imigracyjnej dołączyli mieszkańcy Ameryki Południowej i Środkowej. Latynosi stali się najbardziej liczna grupą nowych imigrantów, a język hiszpański i kultura latynoska stały się popularne i powszechne. Latynosi stali się obok Włochów, Irlandczyków i nacji Europy Wschodniej, jednym z głównych narodów w większości katolickich. W latach 80. XX wieku nastąpił napływ dużej liczby przybyszów ze wschodniej części starego kontynentu, szczególnie Polaków.