Muhammad asz-Szajch al-Mahdi (arab. أبو عبد الله الشيخ محمد بن يحي = Abu Abd Allah asz-Szajch Muhammad ibn Jahja, zm. 1505) – pierwszy sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn wezyra Jahji ibn Abu Zakariji Jahji. Panował w latach 1472–1505.
Muhammad asz-Szajch al-Mahdi pochodził z berberskiego klanu Wattasydów, którzy od połowy XIV wieku urośli w siłę jako wezyrowie na dworze marynidzkich sułtanów i mieli realny wpływ na politykę państwa. Sułtan Abdulhak II próbował jednak złamać ich potęgę i w 1459 roku dokonał rzezi na członkach rodu Wattasydów. Muhammadowi asz-Szajchowi wraz z bratem udało się jednak uciec i schronić się w Asili na północy kraju. Tam zebrał wojska do walki przeciw Abdulhakowi, sułtan zginął jednak w 1465 roku w czasie tłumienia powstania w Fezie.
Nastał okres bezkrólewia i rządów imamów i bractw islamskich. W 1472 roku Muhammad asz-Szajch al-Mahdi zdołał podporządkować sobie imamat i ogłosić się sułtanem. Z zamieszania w Maroku skorzystali jednak Portugalczycy i zajęli część marokańskich portów nad Atlantykiem. Wobec przewagi ich wojsk, Muhammad asz-Szajch al-Mahdi musiał podpisać zawieszenie broni i uznać ich podboje (m.in. przejęcie Tangeru).