Opoczno – miasto w województwie łódzkim, siedziba powiatu opoczyńskiego i gminy miejsko-wiejskiej Opoczno. Położone nad rzekami Wąglanką i Drzewiczką, na krańcu Wyżyny Przedborskiej. Stare Opoczno i Nowe Opoczno były miastami królewskimi Korony Królestwa Polskiego. Miasto królewskie w powiecie opoczyńskim województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVI wieku.
Według danych GUS z 31 grudnia 2025 roku miasto liczyło 18 520 mieszkańców.
Położenie Miasto leży we wschodniej części województwa łódzkiego, w północnej części mezoregionu Wzgórza Opoczyńskie, szerzej na pograniczu Wyżyny Małopolskiej i Niziny Mazowieckiej, u ujścia rzeki Wąglanki do Drzewiczki – prawego dopływu Pilicy.
Historycznie należy do MałopolskiPatrz na przykład mapę „Rozmieszczenie kuźnic małopolskich”, zamieszczoną w książce Marii Dobrowolskiej pt. Przemiany środowiska geograficznego Polski do XV wieku (Warszawa: PWN, 1961).. Leżało w ziemi sandomierskiej, następnie w województwie sandomierskim, gdzie było siedzibą powiatu. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. piotrkowskiego, zaś przed 1975 r. do woj. kieleckiego.
Historia