Po rozpoczęciu nowego roku szkolnego przeniesiony został do Technikum Mechanicznego PZL w Warszawie na specjalność obróbka skrawaniem (ukończył je w 1988). Jednocześnie zapisał się do klubu sportowego Marymont Warszawa, w którym trener Adam Pazdyka prowadził sekcję łuczniczą; zaangażował się także w sekcję koszykarską. W łucznictwie zdobył tytuł mistrza Polski juniorów 1986, a potem mistrza Polski w wieloboju indywidualnym (1991) i medale na mistrzostwach Europy (1992). W latach 1988–1992 studiował na warszawskiej AWF.

W 1992 brał udział w igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, a o nominacji dowiedział się z Przeglądu Sportowego, ponieważ nikt nie zadzwonił, by go zawiadomić. W turnieju uzyskał 54. miejsce na 75 zawodników w wieloboju indywidualnym, a w występie drużynowym 16. miejsce na 20 drużyn i w pojedynku bezpośrednim jego drużyna przegrała z Koreą Południową. Na mistrzostwach świata w Dżakarcie uzyskał słabe wyniki i nie zakwalifikował się na igrzyska olimpijskie w Atlancie, a kwalifikację olimpijską wywalczył Paweł Szymczak. Dzięki dobrym wynikom Napłoszka z całego sezonu (liderował on światowemu rankingowi), Polsce przyznano prawo do wysłania na igrzyska drugiego zawodnika, a potem dziką kartę, by wystartowała cała drużyna.