Aresztowany Tort oświadczył, że działał tak z polecenia de Bonnièresa.
W Paryżu nowy (od 6 czerwca 1771 roku) szef MSZ Emmanuel Armand de Vignerot du Plessis stanął po stronie sekretarza. Maria Antonina poparła natomiast ambasadora. Ludwik XVI ustanowił komisję radców stanu, którzy minimalną większością 7 do 6 głosów poparli ambasadora.
Po wygranym procesie Maria Antonina zaczęła darzyć go swymi faworami. De Bonnières nadal był ambasadorem. Po powrocie z Londynu królowa uczyniła go księciem de Guînes. W 1784 otrzymał Order św. Ducha. Otrzymał też wkrótce biuro w Assemblée des notables. Marszałek Philippe Henri de Ségur mianował go generałem-pułkownikiem przed całą radą wojenną.
Gdy rozpoczęła się rewolucja francuska, de Bonnières wyemigrował do Anglii, skąd powrócił za Konsulatu (1799). Zmarł w 1806 roku.
Życie prywatne De Bonnières był dworzaninem wykształconym. Grał na flecie. Dla niego i dla jego córki (grającej na harfie) Wolfgang Amadeus Mozart skomponował w 1778 roku koncert na flet, harfę i orkiestrę (KV299). Mozart otrzymał jednak jedynie połowę należności za pracę dla księcia i za 24 lekcje gry na harfie dla jego córki, na co skarżył się w liście do swego ojca Leopolda.