Jan Brzeziński (ur. 1850 w Warszawie, zm. 17 czerwca 1913 tamże) – polski lekarz neurolog, literat. Należał do grona organizatorów życia szachowego w Warszawie u schyłku XIX wieku, a w latach 1900-1901 pełnił funkcję wiceprezesa Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej.
Życiorys Był synem prawnika Andrzeja. Ukończył gimnazjum w Warszawie, po czym rozpoczął studia na wydziale lekarskim Szkoły Głównej Warszawskiej; naukę przerwał na pewien czas w 1870, by ochotniczo służyć w armii francuskiej w wojnie z Prusami. Po klęsce Francuzów powrócił na studia w Warszawie (po zawieszeniu działalności Szkoły Głównej kontynuował naukę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim), a po ich ukończeniu uzupełniał wiedzę medyczną w klinikach francuskich, niemieckich i włoskich; na uniwersytecie w Berlinie uzyskał dyplom doktora nauk medycznych. Po powrocie do Warszawy Brzeziński, wspólnie z innymi lekarzami, założył pierwsze w mieście sanatorium dla osób nerwowo chorych.