Wysiadywanie trwa około 18 dni, a młode opuszczają gniazdo po około 26 dniach od wyklucia.
Pożywienie Łowczyk czczony żeruje głównie na lądzie, tylko od czasu do czasu chwyta zdobycz w wodzie. Żywi się skorupiakami, drobnymi gadami, owadami i ich larwami, rzadziej rybami. Ptak siada na nisko usytuowanej, odsłoniętej gałęzi i wypatruje zdobyczy. Gdy ofiara zostanie zlokalizowana, pikuje w dół i chwyta ją dziobem, po czym wraca na gałąź, aby ją zjeść.
Status zagrożenia IUCN uznaje łowczyka czczonego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność populacji ani jej trend nie są znane (stan w 2025).
Podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorzy AviList wyróżniają 5 podgatunków Todiramphus sanctus: T. s. sanctus (Vigors & Horsfield, 1827) – Australia (bez Tasmanii) do wschodnich Wysp Salomona, poza sezonem lęgowym migruje do Indonezji i Melanezji T. s. vagans (R. Lesson, 1828) – Nowa Zelandia, wyspy Lord Howe i Kermadec T. s. norfolkiensis (Tristram, 1885) – wyspa Norfolk T. s. canacorum (L. Brasil, 1916) – wyspy Nowa Kaledonia (Grande Terre) i Île des Pins T. s. macmillani (Mayr, 1940) – Wyspy Lojalności. Niektórzy autorzy synonimizują takson norfolkiensis z vagans. Dawniej za podgatunek łowczyka czczonego bywał także uznawany łowczyk płaskodzioby (Todiramphus recurvirostris).