Po I wojnie światowej na Śląsku Cieszyńskim upadło koło w Cieszynie, ale bielskie kontynuowało pracę. Jego działacze powołali sześć sekcji w okolicach Bielska, które stworzyły Schlesischer Wanderbund (pl. Śląski Związek Wędrowny), a od 1925 Bund der Jugend „Wandervogel” Bielitz-Biala (Związek Młodzieży „Wędrowne Ptaki” Bielsko-Biała). W Katowicach ruch odrodził się w 1924 – niemiecką młodzież gimnazjalna zorganizowano w Schlesischer Freischar (Śląski Wolny Hufiec, znana również pod nazwą Schul-Wandervogel), a młodzież kupiecką i rzemieślniczą w Sturmvogel (pl. Oddział Szturmowy) w 1928.
W 1927 Schlesischer Freischar (Schul-Wandervogel) przystąpił do ogólnopolskiego Deutscher Jungmanschaft in Polen, podporządkowanej centrali w Niemczech. Na bazie Sturmvogel powstało w 1932 Oberschlesischer Wanderbund (Górnośląski Związek Wędrowny).
Po dojściu Hitlera w Rzeszy upadł apolityczny skauting, w 1935 rozwiązaniu uległo Deutsche Jungenschaft in Polen, dlatego organizacje w Polsce zaczęły legalizować swoją działalność jako osobne stowarzyszenia: oprócz Oberschlesischer Wanderbund zarejestrowano Tarnowitzer Wanderbund w Tarnowskich Górach, Verein Wanderner Jugend z Chorzowa i Plesser Jugendgemeinschaft z Pszczyny.