potrafił skutecznie – jak Frank Costello – korumpować urzędników państwowych. Cieszył się szacunkiem swoich podwładnych. Pomimo że był wielokrotnie aresztowany za liczne przestępstwa (m.in. włamiania, kradzieże pojazdów, paserstwo, był również podejrzewany o udział w 30 zabójstwach) uniknął wyroków skazujących w swojej ponad 40-letniej karierze przestępczej. Po zakończonej wojnie został lojalnym zastępcą Gagliany. Ich współpraca trwała aż do śmierci bossa (1951 lub 1953). Wówczas Lucchese stanął na czele rodziny, która od tej pory przyjęła nazwę rodziny Lucchese.
Lucchese przez następne lata rozszerzał wpływy organizacji, głównie na terenie Nowego Jorku i New Jersey. Organizacja przestępcza przez niego kierowana zajmowała się nielegalnym hazardem i licznymi przekrętami w przemyśle odzieżowym (zastraszaniem pracowników i związkowców, wypłacaniem niższych pensji). Boss zaangażował się w politykę – po dymisji Williama O’Dwyera w wyborach na stanowisko burmistrza Nowego Jorku poparł Vincenta Impellitterego, który wygrał wybory, a następnie zapewnił mu reelekcję. Był bliskim znajomym Thomasa Murphy’ego, byłego prokuratora federalnego.