W czasie okupacji niemieckiej wykonywał adwokaturę w Warszawie. Po powstaniu wysiedlony z rodziną z Warszawy przebywał w Zakopanem, gdzie do 31 sierpnia 1945 roku był zaangażowany przez Miejską Radę Narodową jako radca prawny. Po powrocie do Warszawy brał udział w odradzaniu zrębów adwokatury. W dniach 17 grudnia 1946 do 24 lutego 1947 występował jako obrońca z urzędu hitlerowskiego zbrodniarza, Gubernatora Dystryktu Warszawskiego Ludwiga Fischera, przed Najwyższym Trybunałem Narodowym. W wyniku sfałszowanych przez komunistów 19 stycznia 1947 wyborów do Sejmu Ustawodawczego i objęciu 5 lutego 1947 roku władzy prezydenckiej przez Bolesława Bieruta, Antoni Chmurski stał się podobnie jak inni, działacze przedwojennej Polski wrogiem klasowym. Dekretem Bieruta odebrano mu jego mieszkanie w Alei Szucha. Zamieszkał wraz z żoną Stefanią z Tarnowiczów i synem Witoldem w jednej ze swoich posiadłości w Józefowie koło Otwocka, gdzie spędził resztę życia, poświęcając się pracy naukowej.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 295-6-28/29).