Historia Żydów w Białobrzegach Żydzi pojawili się w Białobrzegach w drugiej połowie XVIII wieku. W 1821 roku miejscowość zamieszkiwało 138 Żydów na 505 mieszkańców. W 1827 roku było ich 332, a w 1862 roku – 549 było wyznania mojżeszowego (58,9% mieszkańców). W 1861 roku utworzono miejscową gminę żydowską, wcześniej ludność żydowska należała do gminy wyznaniowej w Przytyku. Wybudowano wówczas drewnianą synagogę i powstał cmentarz.
25 sierpnia 1867 roku spłonęła synagoga, mieszcząca również cheder i mykwę. Społeczność zwróciła się do władz carskich o odszkodowanie i zgodę na budowę nowej bożnicy. Władze przekazały 500 rubli i zgodę na budowę nowej synagogi. 23 lutego 1878 roku kolejny pożar zniszczył mykwę i koszerną rzeźnię. Większość Żydów w Białobrzegach nie była zamożna. Tylko 14 z nich zaliczało się do pierwszej klasy podatników, 109 należało do klasy IV (najbiedniejszej) a 35 było zwolnionych z płacenia podatków.
W 1910 roku miasto nawiedził pożar. Spłonęło 100 żydowskich domów.
W 1919 roku Białobrzegi zamieszkiwało 3578 osób, z czego 2200 było Żydami (61,4%). Z roku na rok, wskutek migracji do większych ośrodków miejskich liczba Żydów w miejscowości stopniowo się zmniejszała. W 1921 roku zamieszkiwało tu 1418 Żydów.