Aleksiej Gieorgiewicz Rubaszkin, ros. Алексей Георгиевич Рубашкин (ur. 20 maja 1895 w stanicy Nowoczerkieskaja w Rosji, zm. 5 grudnia 1966 w Nowoczerkasku w ZSRR) – rosyjski wojskowy (generał major), oficer Rosyjskiego Korpusu Ochronnego, a następnie 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii podczas II wojny światowej.
Ukończył doński korpus kadetów, a następnie nikołajewską szkołę kawalerii. Brał udział w I wojnie światowej w lejbgwardii pułku atamańskiego. Pod koniec kwietnia 1918 uczestniczył w antybolszewickim powstaniu Kozaków dońskich, po czym przystąpił do kozackich oddziałów wojskowych białych. Od marca 1919 dowodził 51 pułkiem kawalerii Kozaków dońskich. W kwietniu tego roku został zastępcą dowódcy 9 dywizji kawalerii Kozaków dońskich, zaś pod koniec 1919 w stopniu generała majora objął dowództwo tej dywizji. Wiosną 1920 został dowódcą 4 pułku kawalerii Kozaków dońskich, a następnie 3 kaledino-nazarowskiego pułku. Był odznaczony orderem św. Mikołaja Cudotwórcy 2. klasy. Po ewakuacji wraz z wojskami białych z Krymu na wyspę Limnos w listopadzie 1920 r., zamieszkał w Płowdiwie. Do końca lat 20. pełnił nominalną funkcję dowódcy kadry oficerskiej 3 kaledino-nazarowskiego pułku. W 1933 dostał bułgarskie obywatelstwo. Pracował jako komendant ochrony jednej z fabryk tytoniowych. W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami.