Drugi człon nazwy Python ma również swoje korzenie w Cambridge, gdzie prof. Shailendra VyakarnamDyrektor Centre for Entrepreneurial Learning (CfEL) w Judge Business School, University of Cambridge. (w Cambridge znany powszechnie jako Shail) zaproponował pojęcie pythoning, jako termin odnoszący się do bardziej zaawansowanego wspierania rozwoju przedsiębiorczości akademickiej. Okazuje się bowiem, że sama inkubacja przedsiębiorczości w tradycyjnym rozumieniu, którego synonimem jest inkubator przedsiębiorczości, to za mało. Choć metoda ta doskonale sprawdziła się w Cambridge i kilku innych miejscach na świecie, jednak próby jej przeszczepiania na inny grunt często kończą się niepowodzeniem.
Shail porównuje proces inkubacji innowacji do opieki pytona nad swoimi jajami. Dojrzały pyton składa jajka, które natychmiast po złożeniu sklejają się ze sobą. Ułatwia to pytonowi owinięcie się wokół nich i zapewnienie im odpowiedniej temperatury do rozwoju. Rozwój zarodkowy trwa około 100 dni, przez cały ten czas pyton przebywa w pobliżu gniazda. W ten sposób pyton zapewnia młodym doskonałe warunki do wzrostu. Młode rodzą się szybko i po wykluciu są silne i gotowe do nauki. Model Cambridge jest w swej istocie stworzony na podobieństwo zarysowanego tu doskonałego inkubatora biologicznego.