Tell al-Rimah – stanowisko archeologiczne w północnym Iraku, położone ok. 65 km na zachód od Niniwy. W starożytności istniało tu małe miasto handlowe, które największy rozwój przeżywało w II tysiącleciu p.n.e. Uważa się powszechnie, iż w okresie starobabilońskim miasto to nosiło nazwę Karana, choć niektórzy uczeni identyfikują je również z miastem Qattara.
Prace wykopaliskowe Stanowisko to po raz pierwszy opisał Austen Henry Layard w 1850 roku. W 1938 roku przebadał je pobieżnie Seton Lloyd. W latach 1964–71 systematyczne prace wykopaliskowe prowadził tu David Oates. thumb|200px|left|Asyryjska stela z Tell al-Rimah z przedstawieniem króla Adad-nirari III. Historia zasiedlenia Istnieją dowody, że stanowisko to zasiedlone już było w czasach prehistorycznych, aczkolwiek warstwy te nie zostały przebadane. Na początku II tysiąclecia p.n.e. znajdowało się tu otoczone murami miasto, którego najważniejszymi budowlami były świątynia i pałac. Świątynia, zlokalizowana w centralnej i najwyżej położonej części miasta, wzniesiona została na dwóch tarasach. Do jej wejścia wiodły monumentalne schody. Po jej zachodniej stronie znajdował się zigurat. Świątynia ta poświęcona była najprawdopodobniej Adadowi lub Gesztinannie, a jej budowniczym był asyryjski król Szamszi-Adad I (1814-1782 p.n.e.).