Taniec w starożytnej Grecji – istotny składnik kultury starożytnych Greków, odgrywający znaczącą rolę w ich życiu społecznym i religijnym. W greckich wierzeniach patronką tańca była muza Terpsychora. thumb|230px|Taniec dziewcząt z asystą fletnisty (relief ateński z pocz. V wieku p.n.e.)
Wprowadzenie W kulturze Greków instytucji tańca przypisywano boskie pochodzenie i przedstawiano w nim nawet bogów (θεοὶ συγχορευταί) i bóstwa (Afrodytę, Dionizosa, Zeusa, nimfy i muzy) – tłumaczy to jego obecność w rozmaitych przejawach życia. Ponadto poprzez swą komunikatywność stanowił rodzaj języka, będąc swoistym środkiem porozumiewania się z wyrażeniem osobistych emocji i głębszych odczuć.
Większość obrzędów państwowo-religijnych stanowiących o wspólnej tożsamości mieszkańców greckiej polis zawierało elementy taneczne o charakterze rytualnym, powiązanym z działaniem magicznym. Jako zjawisko przede wszystkim kultowe miewały one również społeczny charakter łączącego obywateli tańca wspólnotowego. Z tego względu taniec w starożytnej Grecji zaliczano do istotnych części greckiego wychowania i nauczano go w szkołach. U Greków nie był on samodzielną sztuką, ale częścią orchestyki, w której skład wchodziły umiejętność tańczenia, śpiewania i gry na instrumentachM. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego. Warszawa: M. Arct, 1916..