Ponadto Platon stwierdzał, że obok gimnastyki taniec jest sztuką pozwalającą rozwinąć piękno ludzkiego ciała. Rozróżniał dwa jego rodzaje: szlachetny i frywolny. Pierwszy naśladuje ruchy pięknych ciał w sposób poważny i pomaga rozwijać poczucie piękna, natomiast frywolny zniekształca brzydotę i pobudza ludzi do śmiechu. Taniec szlachetny dzielił na taniec wojenny pyrricha, będący naśladowaniem walki, i na spokojny, dostojny emmeleiaMała encyklopedia kultury antycznej A–Z. Warszawa: PWN, 1973, s. 224.. Tancerz przedstawiał zdarzenie rzeczywiste lub scenę z mitologii. Co do tańców frywolnych – żywiołowych, spontanicznych i wykonywanych przygodnie – filozof radził unikać nie tylko uczestnictwa w nich, lecz nawet ich oglądania.
Poglądy Lukiana mały|Hetera w tańcu na sympozjonie (wnętrze czary na wino z początku V w. p.n.e.) W II wieku naszej ery Lukian z Samosat skonfrontował przeciwstawny stosunek do tańca w formie dialogu toczonego pomiędzy cynikiem Kratonem (przeciwnikiem tańca) a jego zwolennikiem – Lykinosem.