Z tego względu Kahsnitz podejrzewa, że rękopis mógł powstać w Essen.
Upamiętnienie Swanhildy thumb| Figury ze studni Swanhildy: biskup Anno z dokumentem, Swanhilda i Henryk z Essen z modelem kościoła
Z dochodów, które przynosiły dobra podarowane klasztorowi przez opatkę, Swanhilda ufundowała budynek wykorzystywany przez kanoników opactwa. Ich zadaniem było zarządzanie majątkiem i modlitwy za duszę fundatorki. Co roku w rocznicę jej śmierci odprawiano 4 msze św. i jutrznię, rozdawano chleb i pieniądze służbie klasztornej. Po sekularyzacji opactwa urząd tradycję kontynuowano jeszcze przez 5 lat, aż do śmierci w 1808 r. ostatniego kanonika Nikolausa Pogera. Po jego zgonie państwo pruskie przekazało fundusze w formie beneficjum parafii w Borbeck i szkole we Frintrop. Proboszcz parafii Borbeck został zobowiązany do odprawiania mszy za duszę Swanhildy. Ten obowiązek został zniesiony przez arcybiskupa Kolonii na wniosek proboszcza dopiero w 1913 r., ponieważ roczny dochód od zgromadzonego kapitału wynosił wówczas zaledwie 8,05 mk.