Charibert I (ur. 520, zm. koniec 567 w Paryżu) – dzielnicowy król frankijski z dynastii Merowingów w l. 561–567. Był synem Chlotara I i jego trzeciej żony – Ingundy.
Po śmierci ojca otrzymał tereny wokół Paryża. Wiadomo o nim, iż władał łaciną i był jak na ówczesnego władcę dobrze wykształcony. Wsławił się licznymi skandalami związanymi z kobietami. W związku z bigamicznym małżeństwem oraz poślubieniem zakonnicy został ekskomunikowany. Po jego przedwczesnej śmierci w 567 roku podległe mu ziemie podzielili między sobą jego bracia: Chilperyk I (zabrał Paryż, Bordeaux, Limoges i Cahors), Sigebert I (Tours, Poitiers) i Guntram (Angoulême i Périgueux). Żenił się cztery razy: z Ingobergą, Merofledą, Markowedą oraz Teodehildą.
Pierwsza żona została opuszczona przez Chariberta, gdyż wziął sobie za metresy dwie siostry Merofledę i Markowedę, które służyły w orszaku Ingobergi. Wkrótce potem poślubił Merofledę, a po jej rychłej śmierci jej siostrę Markowedę, która była zakonnicą. Ojciec Merofledy i Markowedy był gręplarzem. Równocześnie z trzecim ślubem, wziął sobie za żonę córkę pasterza Teodehildę. Teodehilda po śmierci męża zaproponowała swą rękę królowi Burgundii – Guntramowi, ale ten przejął zawieziony przez nią skarbiec, a ją samą osadził w klasztorze w Arles. Z tych związków doczekał się czwórki dzieci.