Zigfrīds Anna Meierovics (ur. 5 lutego 1887 w Durbe w Kurlandii, zm. 22 sierpnia 1925 roku w Tukumie) – łotewski polityk, pierwszy minister spraw zagranicznych Łotwy i szef jej rządu w latach 1921–1924.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiego lekarza i łotewskiej pani domu. Jako że matka zmarła w dwa dni po urodzeniu chłopca, a ojciec cierpiał na chorobę psychiczną, przez okres dzieciństwa opiekował się nim mieszkający w Sibile wuj. Ukończył gimnazjum miejskie w Tukumie (1905), by podjąć naukę w ryskiej szkole handlowej. Od 1907 do 1911 studiował na tamtejszej Politechnice.
W 1918 został członkiem Tymczasowej Łotewskiej Rady Narodowej (Latvijas Pagaidu Nacionala Padome), z jej ramienia ubiegał się w Londynie o uznanie młodej republiki przez Wielką Brytanię, co nastąpiło de facto 11 listopada 1918.
U progu niepodległości był członkiem pierwszego Sejmu Republiki. 19 listopada 1918 – w dzień po formalnym ogłoszeniu niepodległości przez Łotwę – został mianowany ministrem spraw zagranicznych. Funkcję sprawował do stycznia 1925. Do jego osiągnięć dyplomatycznych należy zaliczyć uznanie Łotwy de iure przez mocarstwa i przyjęcie jej do Ligi Narodów, traktaty pokojowe z Niemcami i Rosją Sowiecką w 1920, przygotowanie sojuszu obronnego z Estonią oraz poprawne ułożenie stosunków z Polską.