W pracy naukowej zajmował się automatyzacją procesów wykonywania map, teoretycznymi podstawami kartografii oraz historią kartografii XIX i XX w. Był autorem krytycznej oceny kartografii urzędowej okresu PRL, zawartej w referacie zaprezentowanym na XIX Ogólnopolskiej Konferencji Kartograficznej w Warszawie w 1990.

Działał w Komitecie Geodezji PAN, od 1975 kierował w nim Sekcją Fotogrametrii i Kartografii, a w ramach tej sekcji – Zespołem Problemów Kartografii. W latach 1973–1982 był członkiem komitetu redakcyjnego „Polskiego Przeglądu Kartograficznego”, a w okresie 1983–2003 – zastępcą przewodniczącego jego rady redakcyjnej, przez wiele lat pełnił także funkcję sekretarza rady programowej „Przeglądu Geodezyjnego”.

Autor licznych publikacji dotyczących kartografii, w tym czterech podręczników akademickich – m.in. Redakcja i opracowanie map ogólnogeograficznych (1970) i Kartografia matematyczna, teoria elementarna i zastosowania (1975), prawie stu rozpraw i artykułów.

Wśród wypromowanych przez niego doktorów znaleźli się: Andrzej Czerny (1990), Zenon Kozieł (1991).