Z tego powodu jest też jedynym frontem II wojny światowej, na którym historycy nie wyznaczyli umownego punktu zwrotnego – w pierwszym okresie istnienia frontu panowali na nim Niemcy, w drugim zaś alianci.
Na froncie zachodnim hitlerowska III Rzesza starła się z zachodnimi państwami alianckimi, na czele z trzema mocarstwami światowymi – Stanami Zjednoczonymi, Wielką Brytanią i Francją. W latach 1939–1940 wiodącą rolę odgrywała Francja wpierana przez Wielką Brytanię, zaś w latach 1944–1945 główą siłą aliantów na froncie zachodnim były Stany Zjednoczone, wspomagane przez wojska brytyjskie, francuskie i Wspólnoty Narodów.
Jako określenie teatru działań zbrojnych, nazwa front zachodni najlepiej przyjęła się w większości krajów europejskich, zwłaszcza w Niemczech, gdzie nazwy frontów wyznaczały kierunki geograficzne (zachodni i wschodni). W Wielkiej Brytanii z kolei zamiennie używa się określenia bój o Kontynent, związanego z wyspiarskim położeniem tego kraju.