August Kork, po rosyjsku Awgust Iwanowicz Kork (; ur. w Aardli, zm. 11 czerwca 1937 w Moskwie) – radziecki wojskowy narodowości estońskiej, komandarm II rangi. Podpułkownik armii cesarskiej, w obliczu wojny domowej dołączył do Armii Czerwonej, mianowany szefem sztabu (1919), później dowódcą 15 (1919–1920) i 6 Armii (1920–1921), Charkowskiego Okręgu Wojskowego (1921–1922), zastępcą dowódcy (1922–1923) i dowódcą (1922–1923), po zwycięstwie dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego (1924–1925), (1925), ponownie Białoruskiego OW (1925–1927), Leningradzkiego Okręgu Wojskowego (1927–1928), attaché wojskowy w Rzeszy Niemieckiej (1928–1929), kierownik Wydziału Zaopatrzenia Armii Czerwonej (1929) i dowódca Moskiewskiego Okręgu Wojskowego (1929–1935), następnie zdegradowany (jako obiekt nieufności władz) do komendanta Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego (1935–1937), którym był do aresztowania na początku wielkiej czystki w wojsku. W procesie pokazowym skazany na śmierć i stracony.