Z wiekiem objawy łagodzą się, gdyż w naturalny sposób faza snu przesuwa się wcześniej.

Etiologia Zespół ten wynikać może z długiego rytmu dobowego pacjenta lub ze zbyt małej wrażliwości jego wewnętrznego oscylatora na czynniki zewnętrzne.

Diagnostyka Zespół opóźnionej fazy snu diagnozuje się na podstawie wywiadu. Wykorzystuje się dzienniczek snu, a także aktygrafię przez tydzień.

Od DSPS należy odróżniać nawykową opóźnioną fazę snu, wynikającą z przyzwyczajeń pacjenta, który zwykle późno kładzie się spać.

Klasyfikacja Zespół opóźnionej fazy snu zalicza się do zaburzeń rytmu dobowego. Tak też klasyfikuje je DSM-IV TR. Zaburzenia rytmu dobowego należą natomiast do dyssomnii.

Nieorganiczne zaburzenia rytmu snu i czuwania kodowane są w ICD-10 jako F51.2, należą więc do nieorganicznych zaburzeń snu (F51). Natomiast organiczne zaburzenia rytmu snu i czuwania kodowane są jako G47.2.

Z kolei ICSD-2 wyróżnia w swym rozdziale IV zaburzenia rytmu dobowego.

Epidemiologia Nie wiadomo, jak często zespół opóźnionej fazy snu występuje w populacji ogólnej, choć jest to najczęstsze z zaburzeń rytmu dobowego.