Przy takim stanie jednostka ruszyła 10 września do Wielkopolski. Ponieważ w trakcie krótkotrwałej kampanii wielkopolskiej nie zasilano szeregów regularnej kawalerii, lecz tworzono nowe pułki, brygada do upadku powstania nie osiągnęła stanu przewidzianego etatem.
Żołnierze brygady W okresie powstania brygadą dowodził gen. Antoni Józef Madaliński, Wicebrygadierem był Jan Henryk Dąbrowski, pierwszym majorem był Michał Łaszczyński, drugim majorem Pabian Gordon, a trzecim Wincenty Leśniewicz. Ponadto w brygadzie służyli: por. Michał Piotrowski,adiutant brygady ppor. Filip Frankowski, Michał Łaszczyński, porucznicy: Robert Kampenhausen, Maciej Zabłocki, Jerzy Duczymiński, Stanisław Bielamowski i Marcin Molski, a także ppor. Aleksander Dzimiński, ppor. adiutant Maciej Moraczewski i por. Ludwik Kiełczewski, oraz chor. Andrzej Piotrowski. Brygada prawie wyłącznie składała się z wielkopolan. Nawet podoficerowie i szeregowcy nosili nazwiska szlacheckie związane z tą dzielnicą. Szeregowych pochodzenia mieszczańskiego lub chłopskiego było niewielu.
Stanowiska Szreńsk, Rypin, Raciąż, Sulmierzyce, Stawiszyn, Pyzdry i Gniezno (1792) Ryczywół, Koło i Pułtusk (1794) Ostrołęka
Walki brygady W walkach wojny polsko-rosyjskiej jednostka nie wzięła udziału. Większość chorągwi wchodziła w skład korpusu rezerwowego gen. A.