W 1539 Kleryka opublikował wiersz Na wesele krolewny Izabelle..., napisany z okazji wesela Izabeli Jagiellonki z królem Węgier Janem Zápolya.

Kleryka jest także autorem dość nietypowego utworu jak dla osoby duchownej, mianowicie Fortuny. Dziełko to jest obszernym zbiorem wróżb i przepowiedni napisanych w żartobliwej formie i stanowiący barwny dokument obyczajowy swojej epoki. O jej długoletniej popularności świadczą liczne przedruki w wieku XVII i XVIII, kiedy to Fortuna służyła jako książka do wróżenia i to zarobkowego.

Stanisławowi Kleryce przypisywane są także inne utwory polityczne o niepewnym autorstwie. Prawdopodobnie w 1541 ukazała się Pieśń o posiędzeniu i o zniewoleniu żałosnem ziemie węgierskiej… (Cantio de Hungaria occupata). Dzieło to wpisywało się w nurt turcyków, czyli utworów antytureckich związanych z podbojami Imperium Osmańskiego. Wiersz ten zachował się również w kopiach rękopiśmiennych w nieco zmienionej redakcji i z nutami. W dwóch rękopisach (z XVI i początku XVII w.) zachowała się anonimowa Pieśń o pruskiej porażce we wtorkowy dzień apostolski, składająca się z ponad 40 zwrotek opowiadających o bitwy pod Grunwaldem. Datowano ją na rok 1510 (setna rocznica bitwy), połowę XVI w. lub rok 1570.