„cieniowcy” obrabowali później zwłoki AK-owcówW Lubelskim, „Biuletyn Informacyjny”, nr 21 z 25.05.44 r.Piotr Gontarczyk, PPR. Droga do władzy 1941-44, wyd. Fronda, Warszawa 2003, , zob. też Zabawa w „Popiół i Diament” – rozmowa z autorem książki.. Zbrodnię w Owczarni potępili partyzanci innych oddziałów Obwodu II Armii Ludowej oraz działacze Obwodu Lubelskiego Polskiej Partii Robotniczej (min. Wacława Marek ps. „Pola” i Aleksander Szymański ps. „Ali” – rzecznik współpracy z AK i BCh). Proponowali oni wykluczenie samodzielnego oddziału „Cienia” ze składu AL a jego samego postawić przed sądem i skazać za działalność bandycką. Ostatecznie nie doszło do tego a Kaźmirak otrzymał awans na porucznika. Owczarnię przez lata tłumaczono jako „samoobronę cieniowców przed atakiem AK”, po raz pierwszy prawdę ujawnił dopiero w marcu 1981 w liście do Trybuny Robotniczej płk Wincenty Heinrich, były partyzant Brygady Północnej Lubelszczyzny AL im. Jana Hołoda i Oddziału Specjalnego Obwodu II AL pod pseudonimem „Skiba”: