mały|alt=Kolorowe kamienice przy rynku w stylu renesansowym |Kamienica należąca niegdyś do Drobysza Tuszyńskiego (obecnie ul. Staszica 23, na rogu ul. B. Moranda; południowa pierzeja Rynku Wielkiego w głębi dawny klasztor klarysek przy Rynku Wodnym) Jan Florian Drobysz Tuszyński (ur. 21 czerwca 1640 w Zabłociu koło Żytomierza, zm. 3 kwietnia 1707 w Zamościu) – towarzysz jazdy, polski pamiętnikarz, stolnik żytomierski, od 1677 gubernator ordynacji zamojskiej.
Życiorys Wywodził się ze szlacheckiej (ziemiańskiej) rodziny Drobyszów rozrodzonej na ziemiach ruskich, m.in. na Wołyniu i w województwie kijowskim. Od 11 roku życia był w wojsku, najpierw jako czeladnik w poczcie swojego brata, potem jako towarzysz pancerny (od 1655). Walczył ze Szwedami (potop, 1655–60), Rosjanami (m.in. bitwa pod Cudnowem, 1660; wyprawa zadnieprzańska, 1663–64), Kozakami, Tatarami (m.in. wojna polsko-kozacko-tatarska, 1666–1671, np. jako towarzysz roty kozackiej Jerzego Wielhorskiego w bitwie pod Brahiłowem) i Turkami (m.in. bitwy pod Chocimiem i pod Żurawnem) oraz w trakcie rokoszu Lubomirskiego (pod Mątwami).