W ten sposób Front Południowy pośrednio przyczynił się do zwycięstwa kontruderzenia znad Wieprza, gdyż nie pozwolił Konarmii na uderzenie na odsłoniętą flankę polskich sił zmierzających znad Wieprza ku północy i północnemu wschodowi, na tyły wojsk Tuchaczewskiego.
Dalsze perypetie 1 Armii Konnej 26 sierpnia Budionny ruszył ponownie, przełamując pod Bełzem pozycje grupy gen. Hallera (13 DP i 2 DJ) i oblegając Zamość. Wpadł tam zasadzkę 3 Armii i grupy gen. por. Hallera. W wyniku bitwy pod Komarowem resztki Konarmii musiały ustąpić na Hrubieszów, a 6 września, po ciężkich walkach odwrotowych przełamały front i wyszły z okrążenia. W tym czasie, 4 września dowództwo Frontu Południowego przemianowano na dowództwo 6 Armii, a jej dowództwo na dowództwo jednej z grup operacyjnych.
Dowództwo i sztab Dowódcy gen. Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański (do 20 sierpnia) gen. Robert Lamezan-Salins (od 20 sierpnia) Szef sztabu płk SG Jan Thullie (od 23 sierpnia) p.o. referenta sądowo–prawnego – ppłk KS dr Zygmunt Hołobut (referent sądowo-prawny 6 Armii) 6 Armia (od 10 sierpnia) Wojska frontu liczyły ok. 30.000 żołnierzy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Fronty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie oddziały wojskowe z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej we Lwowie