W czasie II wojny światowej budowla doznała wielkich zniszczeń podczas nalotu 31 maja 1942. Powojenna odbudowa nastąpiła w latach 1946–1952 (proj. Ferdinand Franz Wallraf). Na nowo ukształtowano zachodnią partię kościoła (tzw. westwerk) z wejściem i z emporą organową, a pozostała część została zrekonstruowana z wykorzystaniem oryginalnych murów. 1954 na kalenicy dachu wzniesiono wieżyczkę, 1961-1962 powstała przybudówka zachodnia. W latach 1979–1980 odtworzono średniowieczną kolorystykę wnętrza, w 1994-1996 odnowiono elewacje boczne, a w 2006 fasadę.
Długość wnętrza wynosi 28 m, wysokość nawy głównej 15,5 m. Nawy boczne są o połowę niższe.
Wyposażenie wnętrza Średniowieczne wyposażenie zostało prawie doszczętnie usunięte w dobie sekularyzacji. Zabytkowe witraże, z wyjątkiem sceny Ukrzyżowania z lat 1520–1530 uległy zniszczeniu podczas wojny. Obecne oszklenie wykonał Alois Plum, 1966-1967.