Od grudnia tego roku dowodził 16 Dywizją Kawalerii, w którą została rozwinięta 2 samodzielna brygada kawalerii. 6 kwietnia 1915 przejął dowodzenie IX Korpusem Kawalerii. W 1916 r. awansował do stopnia generała kawalerii. 14 sierpnia tego roku został dowódcą 5 Armii. Od kwietnia 1917 dowodził frontem północnym. 1 czerwca tego roku został przeniesiony do rezerwy. W czasie wojny był odznaczony Orderem Św. Jerzego 3 i 4 klasy. Pod koniec 1917 przybył nad Don, gdzie pomagał gen. M. W. Aleksiejewowi formować kozackie oddziały wojskowe białych. Od 20 sierpnia 1920 r. był zastępcą gen. M. W. Aleksiejewa. Po jego śmierci 26 września tego roku gen. A. M. Dragomirow został przedstawicielem przy głównodowodzącym wojskami białych gen. Antonie I. Denikinie. Od czerwca 1919 r. był gubernatorem wojskowym zdobytego przez białych w tym miesiącu Charkowa. Od września tego roku dowodził wojskami w regionie kijowskim. Od 2 stycznia 1920 znajdował się w dyspozycji gen. A. I. Denikina. W marcu tego roku został przewodniczącym rady wojennej, zwołanej w celu wyboru nowego głównodowodzącego wojskami białych. 4 września stanął na czele kapituły Orderu Św. Mikołaja Cudotwórcy. Następnie został zastępcą przewodniczącego komisji zajmującej się ewakuacją wojsk z Noworosyjska, po czym sam ewakuował się do Konstantynopola.