Podczas okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność Łotewskiej Rady Centralnej, która opowiedziała się za wskrzeszeniem niepodległości kraju. Ze względu na antyhitlerowskie poglądy wywieziono go do Stutthofu, gdzie doczekał 1945.

Po II wojnie światowej znalazł się na terenie Szwecji. Wykładał w Instytucie Słowiańskim na Uniwersytecie w Sztokholmie oraz pracował w tamtejszej bibliotece. Od 1960 do 1970 był zatrudniony w Wyższej Akademii Wojskowej w Sztokholmie.

Angażował się w działalność emigracyjnego ruchu lewicowego na terenie Europy. W latach 1947–1986 pozostawał przedstawicielem Łotewskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej w Unii Socjalistycznej Europy Środkowo-Wschodniej. W 1983 wybrano go honorowym przewodniczącym Międzynarodówki Socjalistycznej.

Publikacje "Sociāldemokratijas militārpolitika" (1928) "Der sowjetische Propagandastaat. Das System und die Mittel der Massenbeeinflussung in der Sowjetunion" (1950) "Revolūcija vai evolūcija Padomju savienībā?" (1957) "Vēl cīņa nav galā... 1894-1920" (1989)