Nikołaj Iwanowicz Gołoszczapow, (ur. 1 października 1878 w stanicy Ładożskaja w Rosji, zm. 4 stycznia 1963 w São Paulo) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny publicysta i działacz polityczny i kombatancki, oficer 6 sotni 1 kozackiego pułku kawalerii Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej.
Wstąpił ochotniczo do 1 kaukaskiego kozackiego pułku kawalerii. Następnie ukończył wojskową szkołę junkrów w Stawropolu, po czym powrócił do macierzystego pułku. Do 1914 r. służył w 1 i 2 czarnomorskim pułkach kawalerii Kozaków kubańskich, a następnie 1 i 3 jekaterinodarskich pułkach kawalerii Kozaków kubańskich. W 1911 awansował do stopnia esauła. Brał udział w I wojnie światowej. Dowodził 3 sotnią w choperskim pułku kawalerii Kozaków kubańskich. Następnie został zastępcą dowódcy pułku. Na początku 1917 r. był odznaczony Orderem Św. Jerzego 4 klasy. 28 czerwca tego roku w stopniu pułkownika został dowódcą choperskiego pułku kawalerii Kozaków kubańskich. Walczył na obszarze Persji. Na początku 1918 r. jego pułk przedostał się na Kubań, gdzie podjął walkę z bolszewikami. Od kwietnia tego roku N. I. Gołoszczapow stał na czele oficerskiej organizacji "Спасение Кубани" działającej w Majkopie. Jednocześnie działał w komisji zajmującej się formowaniem oddziałów wojskowych Kozaków kubańskich. W 1919 r.