Michaił Aleksiejewicz Skworcow, (ur. 18 stycznia 1887 w stanicy Suworowskaja w Rosji, zm. 19 kwietnia 1967 w Los Angeles) – rosyjski wojskowy (generał major), dowódca 6 sotni kawalerii 2 pułku, a następnie 1 kozackiego pułku kawalerii, a od 1944 r. 1 batalionu 2 pułku Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz kombatancki.
Życiorys Ukończył 3 korpus kadetów w Moskwie, zaś w 1907 – nikołajewską szkołę kawaleryjską. Służył jako chorąży w samodzielnym warszawskim dywizjonie kawalerii Kozaków kubańskich. W 1910 został przeniesiony do carskiej straży przybocznej. Od 1915 r. brał udział w I wojnie światowej. Walczył w szeregach lejbgwardii 1 sotni kawalerii Kozaków kubańskich na froncie zachodnim; 2 razy był ranny. Został odznaczony Orderem Św. Jerzego i Św. Włodzimierza 4 klasy. Pod koniec 1917 walczył z bolszewikami w szeregach gwardyjskiego dywizjonu kawalerii Kozaków kubańskich na Kubaniu. Od początku 1918 dowodził kolejno 2 zaporoskim pułkiem kawalerii, brygadą i 4 dywizją kawalerii Kozaków kubańskich, a ostatecznie II korpusem kawalerii Kozaków kubańskich. Doszedł do stopnia generała majora. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920 r., zamieszkał w Serbii. Został nominalnym dowódcą 3 samodzielnego pułku Kozaków kubańskich.