Tadeusz Bujak (ur. 5 lutego 1862 we Lwowie, zm. 12 czerwca 1926 w Warszawie) – polski prawnik, sędzia Sądu Najwyższego. W ostatnich latach XIX wieku należał do czołówki szachistów lwowskich, potem przez pewien czas był związany z krakowskim środowiskiem szachowym.
Życiorys Pochodził z rodziny ewangelików wcześniej osiadłych na Śląsku Cieszyńskim; był synem Jana, urzędnika skarbowego we Lwowie, i Sary z domu Haase, siostry Teodora Haasego, pastora ewangelicko-augsburskiego w Cieszynie. Tadeusz Bujak ukończył w 1879 I Gimnazjum we Lwowie i rozpoczął studia prawnicze. Kształcił się w Wiedniu i Lwowie, w 1887 na lwowskiej uczelni otrzymując dyplom doktora prawa. Podjął pracę w prokuratorii skarbu początkowo we Lwowie, potem w Czerniowcach; jako wyróżniający się specjalista, znany z odczytów i artykułów na temat trudnych zagadnień prawniczych, niebawem skierowany został do pracy w sądownictwie.