W rezultacie w 1896 podjął kroki przeciwko Brytyjczykom, a w roku następnym rozpoczął marsz na Kano, podczas gdy jego wasal, Mohammed al-Sanussi założył ufortyfikowaną stolicę, N'dele, pomiędzy Bahr Aouk i rzeką Ubangi, gdzie władał do roku 1911.
Przez siedem lat Rabih był shehu królestwa Kanem-Bornu próbując unowocześnić upadłe imperium, w którym zastał feudalne stosunki panujące tam od XVI wieku. Rabih zostawił na swoich miejscach wasalnych sułtanów, ale podporządkował ich swoim zastępcom, podobnie jak on sam Sudańczykom. Wprowadził kodeks prawny oparty na zasadach szariatu, zreformował system podatkowy oparty na budżecie, zaprowadził rodzaj dyktatury wojskowej, co pobudziło do działania państwa kolonialne. Émile Gentil wyrażał się o reformach Rabiha w Borno z wyraźnym zainteresowaniem.
Wśród Europejczyków w Afryce krążyły legendy o wyjątkowej brutalności Rabiha (że, na przykład, pewnego razu skazał na śmierć jedną ze swych nałożnic tylko za to, że posiadała amulet mający wzmocnić jego miłość, a wraz z nią marabuta, który ów talizman odcyfrował) oraz o tym, że całymi wieczorami mógł słuchać Alego, poety opiewającego jego czyny.