Zdzisław Belsitzman (ur. ok. 1890, zm. 1920 lub 1923) – szachista polski, czołowy gracz warszawski w pierwszych latach po I wojnie światowej.
Krótka kariera szachowa Belsitzmana, urodzonego około 1890 roku, przypadła na lata 1913-1919. W styczniu 1913 wziął udział w symultanie rosyjskiego szachisty (później osiadłego we Francji) Jewgienija Znosko-Borowskiego, odnosząc zwycięstwo. W tymże roku rozegrał pojedynek z Salomonem Langlebenem, będący eliminacją do dużego turnieju amatorskiego w Petersburgu; mecz ten zakończył się wynikiem nierozstrzygniętym (w dwóch partiach rywale zgodzili się na remis, obaj też wygrali po jednej partii). Ostatecznie Belsitzman zrezygnował z udziału w turnieju w Petersburgu.
Poza turniejami Belsitzman próbował swoich sił jako szachowy problemista oraz uprawiał grę korespondencyjną. W 1914 w jednym z korespondencyjnych pojedynków pokonał znanego gracza krakowskiego Józefa Banneta. Grywał towarzysko w kawiarni Semadeniego i „Udziałowej”, gdzie wśród jego przeciwników byli zarówno lokalni rywale (m.in. Jan Kleczyński), jak i przebywający czasowo w Warszawie szachiści rosyjscy.