Reginald Wingate, który znał Rahmę osobiście, opowiadał Brytyjczykom, że Rahma jest „dalekowzrocznym, myślącym człowiekiem o żelaznej woli, urodzonym władcą”. W rezultacie królowa Wiktoria, Evelyn Baring, William Ewart Gladstone i Nubar Pasza w Kairze, zgodzili się na przyznanie Rahmie tytułu, ale pomysł odrzucił rząd brytyjski, któremu nie w smak były jego niewolnicze praktykiJohn D. Beresford, Storm and Peace Londyn 1977, ss.102-103

Jakby niezależnie od tego Rahma został mianowany wodzem wszystkich murzyńskich wojsk kolonialnych i współdowodzącym oddziałów arabskich Husajna Paszy. W marcu roku następnego został jednak pozbawiony dowództwa i uwięziony w Gibraltarze gdy okazało się, że może wchodzić w układy z „fałszywym prorokiem” Ahmedem.

W sierpniu 1887 pozwolono mu wrócić do Kairu, a po ponownym podbiciu Sudanu w roku 1899 osiąść w swym rodzinnym kraju. Osiadł w Geili, około 45 kilometrów na południe od Chartumu. W podeszłym wieku spisał swe wspomnienia, które zostały wydane po angielsku jako Black Ivory: Or, the Story of El Zubeir Pasha, Slaver and Sultan, as Told By Himself.

Bibliografia Winston Churchill, The River War: An Account Of The Reconquest Of The Sudan, 1902.

Przypisy

Kategoria:Handlarze niewolnikami Kategoria:Urodzeni w 1830 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Paszowie Kategoria:Historia Sudanu Kategoria:Sudańczycy pochodzenia nubijskiego