Na wschodnim brzegu 10 BKPanc sforsowała Kanał Kusten, zdobyła niemieckie miasta Aschendorf i Papenburg i wyszła na południowy brzeg Ledy.
27 kwietnia dywizja przystąpiła do forsowania Ledy, a od 30 kwietnia nacierała już w kierunku na ufortyfikowany niemiecki port wojenny – Wilhelmshaven.
Wieczorem 4 kwietnia, po stoczeniu kilku ciężkich walk na bagnistych terenach Fryzji, dywizja weszła w styczność taktyczną z wojskami niemieckimi zewnętrznego obwodu fortyfikacji Wilhelmshaven i szykowała się do natarcia na miasto. W nocy na 5 maja nadeszła jednak wiadomość o bezwarunkowej kapitulacji Niemców przed frontem 21 Grupy Armii.
Rano 5 maja 1945 nastąpiło tryumfalne zakończenie walk 1 Dywizji Pancernej. Przed dowódcą polskiej dywizji gen. Stanisławem Maczkiem kapitulowała twierdza i port Wilhelmshaven.
W ciągu całej kampanii straty własne dywizji w poległych i rannych to ponad 5000 żołnierzy.
16 Brygada Pancerna thumb|250px|Mk III Valentine – czołgi tego typu stanowiły 1/3 wyposażenia 16 BPanc w 1942 8 października 1940 w Szkocji przystąpiono do organizacji 1 pułku czołgów.