Władimir Władimirowicz Granitow, (ur. 4 kwietnia 1915 w Piotrogradzie, zm. 20 maja 1999 w San Francisco) – rosyjski inżynier, oficer Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz kombatancki, religijny i społeczny.
W połowie listopada 1920 r. jego ojciec wraz z żoną i synem ewakuował się razem z wojskami Białych z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. W 1933 r. W. W. Granitow ukończył rosyjskie gimnazjum w Belgradzie, zaś w 1938 r. studia budowlane na miejscowym uniwersytecie. Jednocześnie w latach 1933–1936 przeszedł wojskowo-szkoleniowe kursy przy IV Oddziale Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS), zaś w latach 1936–1942 wyższe kursy wojskowo-naukowe gen. Nikołaja N. Gołowina w Belgradzie. Mianowano go podporucznikiem. Został przyjęty do Stowarzyszenia 13 Lejbgwardyjskiego Pułku Erywańskiego. Pełnił funkcję oficera-instruktora kompanii przygotowania młodzieży, zorganizowanej przy IV Oddziale ROWS. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941 r., wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. Został dowódcą plutonu i jednocześnie zastępcą dowódcy Kompanii Junkierskiej 1 Pułku Korpusu. Po pewnym czasie zaczął prowadzić szkolenie z zakresu taktyki piechoty. Wiosną 1942 r. objął dowództwo plutonu przeciwpancernego Pułku.