Pēteris Stučka (ur. w Pakuli, zm. 25 stycznia 1932 w Moskwie) – łotewski, rosyjski i radziecki polityk oraz adwokat. W 1917 i 1918 ludowy komisarz sprawiedliwości Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W latach 1918–1920 przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych marionetkowej Łotewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Od 1923 do 1932 pełnił funkcję przewodniczącego Sądu Najwyższego RFSRR.
Życiorys lewo|mały|Tablica pamiątkowa z jego wizerunkiem w Kirowie, zainstalowana przy budynku, w którym mieszkał w okresie carskiego zesłania
Działalność w Imperium Rosyjskim Urodził się jako syn wiejskiego nauczyciela w gminie Koknese w Inflantach. Po ukończeniu gimnazjum podjął studia prawnicze na uniwersytecie w Petersburgu, które ukończył w 1888 r. W latach 1888–1897 wraz z Rainisem, z którym związany był rodzinnie (ożenił się z siostrą Rainisa, Dorą Pliekšāne), redagował w rosyjskiej stolicy łotewską gazetę lewicową „Dienas Lapa”. Praktykował też prawo jako pomocnik adwokata. Był jednym z liderów rewolucyjno-demokratycznego ruchu łotewskiej inteligencji. Był związany z ruchem „nowej fali” (Jaunā strāva), za co w 1897 r. został aresztowany przez władze carskie i skazany na zesłanie. W 1895 r. przystąpił również do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji.