Ontologizm – kierunek w XIX w. katolickiej filozofii włoskiej i francuskiej, według którego podstawowe poznanie intelektualne polega na bezpośredniej intuicji (bezpośrednim oglądzie) bytu absolutnego (Boga), a wszelkie inne poznanie jest wtórne i uwarunkowane tym pierwszym.
W innym znaczeniu, ontologizm może oznaczać również cechę określonej filozofii (centralność tematyki ontologicznej). Tak rozumiany ontologizm () charakteryzować ma np. filozofię rosyjską}.
Przedstawiciele Ontologizm był rozwinięciem idei powstałych w szeroko pojmowanym kartezjanizmie, a w szczególności okazjonalizmu, zgodnie z którym działania i poznanie biorą swoje źródło w bycie absolutnym, który był utożsamiany z chrześcijańskim Bogiem. Główny przedstawiciel okazjonalizmu, Nicolas Malebranche, sformułował zasadniczą myśl ontologizmu i jest uznawany za prekursora tego kierunku.
Najbardziej znanymi przedstawicielami ontologizmu byli włoscy kapłani: Vincenzo Gioberti, Antonio Rosmini. We Francji przedstawicielami ontologizmu byli Louis Branchereau, Flavien Hugonin i Jules Fabre d'Envieu. W Belgii, na Uniwersytecie w Lowanium, ontologizm rozwijany był przez Gérarda Ubaghsa.