Rząd brytyjski, za namową Baringa, obstawał przy ewakuacji Sudanu, Muhammad Szeryf Pasza został zmuszony do rezygnacji z urzędu premiera, na które to stanowisko powołano ponownie bardziej spolegliwego Nubara, który mógł prowadzić politykę, z którą się otwarcie nie zgadzał, ale którą uważał za jedyną możliwą pod brytyjskim dyktatem. W tym czasie zwykł był mawiać: Nie jestem tu by rządzić Egiptem, ale by wykonywać brytyjskie polecenia. Jestem tylko od oliwienia cudzych kół.
Rijad Pasza, który nastał po nim, był, z ośmiomiesięczną przerwą, premierem do kwietnia 1894, kiedy to Nubar powrócił na stanowisko. Do tego czasu lord Cromer zdołał całkowicie opanować rząd i administrację, a Nubar pojął, że jego rola jako premiera sprowadza się do zasady: Cromer jest prawdziwym władcą Egiptu, a po śmierci Taufika w 1892 nie było innego wyjścia niż bezpośrednia władza Brytyjczyków.
W listopadzie 1895 Nubar zakończył swą 50-letnią karierę i przeszedł na emeryturę. Żył jeszcze trzy lata, dzieląc czas pomiędzy Kair i Paryż, gdzie zmarł.
Nubaraszen, przedmieście Erywania, zostało zbudowane z jego inicjatywy i dziś nosi jego imię.
Bibliografia
Kategoria:Egipscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Premierzy Egiptu Kategoria:Urodzeni w 1825 Kategoria:Zmarli w 1899